KOMEDA_PIERWSZE LATA - POZNAŃ 1931-1939

KRZYSZTOF KOMEDA TRZCIŃSKI  urodził się 27 kwietnia 1931 r. w Poznaniu. Był synem pochodzących z Częstochowy Mieczysława Trzcińskiego oraz Zenobii Nałęcz-Gembickiej w rodzinie zamożnego urzędnika bankowego. Miał młodszą siostrę Irenę.

Dzięki rodzicom został starannie wychowany i wykształcony. Matka bardzo wcześnie odkryła w nim wyjątkowy talent artystyczny.
Krzysztof od 5 roku życia pobierał lekcje gry na fortepianie.

Gdy Krzysztof Trzciński był dzieckiem, zachorował na chorobę Heinego-Medina, zwaną polio. Na początku XX wieku doszło do pandemii tej choroby, głównie na półkuli północnej. Chorowały przede wszystkim dzieci, ale wirus dopadał również dorosłych. Najbardziej znanym przypadkiem jest prezydent Stanów Zjednoczonych, Franklin D. Roosevelt. Najgroźniejszą konsekwencją zakażenia wirusem jest utrata władzy w kończynach. Ponieważ nie było lekarstwa na polio, wszystko zależało od odporności i waleczności organizmu. U Krzysztofa choroba objawiła się skokami temperatury, osłabieniem, utratą władzy w prawej nodze i brakiem możliwości samodzielnego poruszania. Ostatecznie Komeda będzie utykał na jedną nogę, która pozostanie krótsza. Nie przeszkodzi mu to jednak w uprawianiu sportu i graniu na pianinie, które wymaga używania obu nóg.
Od małego dziecka wykazywał niezwykłe zdolności muzyczne − był najmłodszym uczniem konserwatorium w Poznaniu. Do szkoły przyjęto go chwilę przed wybuchem II wojny światowej, gdy miał zaledwie 8 lat.

1 września wybucha wojna.

Cała rodzina ucieka z Poznania do Warszawy. Zbombardowane tory pod Kutnem uniemożliwiają dalszą ucieczkę. Trzcińscy pieszo i konnymi wozami powracają do Poznania.

W listopadzie 1939 roku rodzina Trzcińskich przenosi się do Częstochowy.